Het heeft even geduurd maar vandaag 1e Paasdag toch even tijd genomen om iets van te me te laten horen.

2020 was voor mij al vreemd begonnen vanwege een infarct in een bloedvat van mijn linker oogzenuw. Hierdoor was mijn zicht behoorlijk aangetast. Ik kwam in een isolement omdat ik aan huis gekluisterd was omdat ik op een veilige manier niet meer kon autorijden. Gelukkig zou het vanzelf herstellen maar dat had even tijd nodig. Twee tot vier maanden. Het herstelde goed en net toen ik mijn ‘oude’ leventje weer aan het oppakken was kwam Covid-19.

Covid-19. Voluit coronavirus disease 2019, is een besmettelijke ziekte die wordt veroorzaakt door het virus SARS-CoV-2 en de hele wereld in zijn macht nam.

Inmiddels zit ik alweer bijna vijf weken in een ‘sociaal isolement’ omdat ik tot de hoog risicogroep behoor. En ik hoop dat ik eind juni weer eens de voordeur uit kan. Alles wat eerder is, is meegenomen. Maar ach, wat zijn 4 maanden op een mensenleven?
De wereld waarin we wonen is nu wel allemaal heel surrealistisch.

We vielen in slaap in de ene wereld en werden wakker in een andere.

Plotseling heeft Disney zijn magie verloren,
Parijs is niet meer romantisch,
New York staat niet meer op,
is de Chinese muur geen fort meer,
en Mekka is compleet leeg.

Knuffels en kusjes worden plotseling wapens en het niet bezoeken van ouders en vrienden wordt een daad van liefde.
Plots realiseer je je dat macht, schoonheid en geld waardeloos zijn en je niet de zuurstof kunnen geven waar je voor vecht.
De wereld zet haar leven voort en het is prachtig. Het zet mensen alleen in kooien.

Ik denk dat de wereld ons een bericht stuurt:
‘Je bent niet nodig. De lucht, aarde, water en lucht zonder jou zijn prima. Als je terugkomt, bedenk dan dat je mijn gast bent. Niet mijn meester.’